منجی عالم

من از دیار بی رحمی

از دیار غرور

برایت دل می نویسم

از قلب های سنگی

از حسرت های شیطانی

که عشق را به صلیب نفرت می کشند

وچه مضحک است عشق

در این دنیای سنگی!

ومن مریمی دوباره شدم

آن زمان که آویخته به دار تیرگی

به اتهام عاشقی

آبروی رفته را طرح می زدم

همراه قطره های نقره ای

ا

ش

ک

طنین می زدم

که نذر روزه ی سکوت کرده ام!!