فرشته عشق

تابناک ناپیدا

tajaliye-zohoor — Tue, 13 Nov 2007 07:49:18 GMT

بگذار برایت بگویم از این عشق

تا شاید نگاهم کنی

تا شاید مرا بسپاری

به دست خادمان حرمت

تا عاشق ماندن را به من بیاموزند،

آموختنی از جنس علم با لقلم

روزگاریست

که دلم را به اولین کلامت گره زده ای

ومی خوانم به نامت

به نام کسی که خلق الانسان من علق

من سرود هستی را

در پرتو عشق یافتم

وتو را پیدای پنهان

در این غربت سرا

اسیر محبت آشنای توام؛

ای تابناک ناپیدا

دلم بی تاب لحظه های با تو بود

بودنی بدون دیدن رویت

وشنیدن آوای گرمت

همواره خواهد ماند.

tajaliye-zohoor — Tue, 13 Nov 2007 07:44:18 GMT

توای عشق و ای تمام وجودم

تو بود و نبودم

فدای رخ تو همه عالم

بیا بنگر بر دل غم دیده که لیلی ندیده

زغم چه کشیده به این عالم

یک دم بنگر حال زار مرا

بی قرار مرا ای تمام امیدم تو صبح سپیدم

زنرگس چشمت ببین چه کشیدم

مرا راهی کن سوی میخانه

به این دیوانه توای ساقی بده پیمانه

بنگر مرغ لب بسته منم

دل شکسته منم

تا سحر بیدارم

سر به زانو دارم

از تو دارم ای گل هر چه که دارم

یا ابا صالح مددی

دلم گرفته

tajaliye-zohoor — Tue, 13 Nov 2007 07:39:18 GMT

تو دلم یه دنیا حرفه که میخوام بگم براتون

تو بگو به من کجایی تا ببوسم خاک پاتون

آقا جون دلم گرفته مثل آسمون پائیز

می دونم مرغ دل من دوباره کرده هواتون

با خودم یه نذری کردم که اگه تو رو ببینم

با همون نگاه اول جونمو بدم براتون

چه خوبه خونه قلبم بشه جای تو همیشه

حک کنی رو صفحه دل نقش روی دل روباتون

چی میشه یه بار شبونه رد شی از کوچه قلبم

روی ماه تو ببینم یا که بشنوم صداتون

(مارو هم یه نیمه شب تو نماز شب دعا کن)

گل زهرا

صاحب دل

tajaliye-zohoor — Tue, 13 Nov 2007 07:16:18 GMT

دل بر که توان بست چو دلدار نباشد

غم با که توان گفت چو غمخوار نباشد

ای صاحب دل خانه ی دل مسکن یار است

این خانه نشیمنگه اغیار نباشد

زاهد چه گشایی در دکان ریا را

اکنون که تورا رونق بازار نباشد

تاهست سر شوق گلستان جمالست

دل راهوس دیدن گلزار نباشد

از ماه جهان تا به جمال توچه گویم

خورشید بدین جلوه رخسار نباشد

با حلقه زلف تو چه تسبیح وچه زنار

جز موی توام سبحه وزنار نباشد

جان باخته در راه تو این دل که حیف است

بر وی گذری از رخ تو یار نباشد

یا ابا صالح ادرکنی

tajaliye-zohoor — Mon, 12 Nov 2007 17:22:15 GMT

رسم مهمان نوازی

tajaliye-zohoor — Wed, 24 Oct 2007 11:33:18 GMT

سایه هایی سیاه

حسی سرد از سربی حسی

ونگاهت چشم به راه...

صدای مبهمی در حجم زمان

سکوتت را می شکند

صدای قدمهایش،

که در باد

پنهان است

وتوهنوز

نشسته ای

وبه تکه های

خودت خیره ای

باید چکمه هایت را گم کنی

تا خاک جا پا ی قلبت را لمس کند

وموسی وار قدم بگذاری

به پیشواز عشق.

رسم مهمان نوازی

نشستن نیست،

رسم مهمان نوازی شاید

دیوانه وار دوست داشتن است.

اتهام عاشقی

tajaliye-zohoor — Wed, 24 Oct 2007 10:28:18 GMT

منجی عالم

من از دیار بی رحمی

از دیار غرور

برایت دل می نویسم

از قلب های سنگی

از حسرت های شیطانی

که عشق را به صلیب نفرت می کشند

وچه مضحک است عشق

در این دنیای سنگی!

ومن مریمی دوباره شدم

آن زمان که آویخته به دار تیرگی

به اتهام عاشقی

آبروی رفته را طرح می زدم

همراه قطره های نقره ای

طنین می زدم

که نذر روزه ی سکوت کرده ام!!

چیزی شبیه عشق

tajaliye-zohoor — Fri, 07 Sep 2007 06:33:18 GMT

آنگاه تن آدم را از خاك ساخت و از روح بي‌پايان خود در او دميد و به فرشتگان امر كرد كه بر او سجده برند. امتياز آدم و همسرش حوّا بر ديگر آفريده‌هاي ربوبي آن بود كه در دل هر دو چيزي شبيه عشق مي‌تپيد.
هيچ كس فكر نمي‌كرد فرزند آنها رسم عاشقي را زير پا بگذارد. بيچاره هابيل! چه زود رفت..

چند روز قبل از شنبه:
خدا همه چيز را آفريده بود. فقط جاي آدم خالي بود. كسي كه بتواند در چهرة او بنگرد و زيبايي خود را تماشا كند. پس فرشتگان را گرد آورد و آنها را از ارادة خود خبردار كرد. آنگاه تن آدم را از خاك ساخت و از روح بي‌پايان خود در او دميد و به فرشتگان امر كرد كه بر او سجده برند.
امتياز آدم و همسرش حوّا بر ديگر آفريده‌هاي ربوبي آن بود كه در دل هر دو چيزي شبيه عشق مي‌تپيد.
هيچ كس فكر نمي‌كرد فرزند آنها رسم عاشقي را زير پا بگذارد. بيچاره هابيل! چه زود رفت...

شنبه:
خدا مي‌دانست كه اگر يك مرد ميان اين قوم با اين دل‌هاي تيره و فاسد پيدا شود، نوح است و بس. پس در گوش او چيزي زمزمه كرد، چيزي شبيه عشق. نوح برخاست و براي ابلاغ رسالتش بي‌آنكه مزدي طلبد، دست به كار شد. امّا كسي او را جدّي نگرفت. به امر خدا كشتي‌اي ساخت و عاشقان را زوج زوج در آن نشاند. كشتي كه به راه افتاد، آنان كه از قانون عاشقي سرپيچي كرده بودند به هلاكت رسيدند...

يكشنبه:
خدا رازي را كه به نوح گفته بود براي ابراهيم بازگو كرد. چيزي شبيه عشق.
ابراهيم كه سر از پا نمي‌شناخت به ميان آتش افكنده شد و در حالي كه بوي ياس‌هاي سپيد و شقايق‌هاي سرخ، زمين و آسمان را پر كرده بود، به سلامت به در آمد.
بت‌ها خوار شده بودند و نمرود در مانده. امّا قصه به همين جا
ختم نشد.
اسماعيل از تشنگي به ستوه آمد و زمزم پاداش سعي هاجر گشت. پايه‌هاي كعبه بالا رفت و ابراهيم عرق‌ريزان آنچه را از خدا شنيده بود براي فرزندش تكرار مي‌كرد...

دوشنبه:
فقط يك چيز مي‌توانست بي‌تابي موسي را به آرامش و قرار بدل كند. از درخت صدايي شنيد، تلاوتي آسماني، آوايي ملكوتي، چيزي شبيه عشق.
و موسي به راه افتاد. ديگر نه از فرعون واهمه داشت، نه دل نگران سرنوشت خود بود و نه حتي به شعيب مي‌انديشيد. او با بردباري آزار فرعونيان و بهانه‌جويي اسرائيليان را تحمل مي‌كرد و آنگاه كه از گوساله و سامري به خشم آمده بود و هارون را عتاب مي‌كرد گويي كسي دوباره او را به رسم عاشقان نويد داد و موسي همة آنچه را در طور آموخته بود يك جا پيشكش هارون كرد...

سه شنبه:
زن يا مرد؟ براي خدا چه فرقي مي‌كند. مهم گوشي است كه مي‌شنود، چشمي است كه مي‌بيند و دلي كه هميشه زنده است حتي اگر حس‌هايش به هم آميخته شوند.
امروز خدا سر در گوش مريم گذاشت و چيزي شبيه عشق را با او نجوا كرد.
مريم جرئت يافت. پسركش را در آغوش گرفت و روانه شد به سوي همة عالم.
مسيح گفت بندة خداست. خدا به او كتاب داده و او را پيامبر كرده. گفت كه هر كجا باشد مبارك است. گفت كه به نماز و زكات و نيكي به مادر سفارش شده است. گفت كه ستيزه‌گر و شقي نيست. درود خدا بر او كه عاشقي را خوب مي‌دانست...

چهارشنبه:
امروز چهرة آسمانيان درخشان‌تر از هميشه است و قاصدك‌ها خوش‌خبرترين‌اند.
امروز در و ديوار عالم از ته دل مي‌خندند و خدا مي‌داند كه در حرا چه مي‌گذرد.
جبرئيل مي‌گويد بخوان و محبوب خدا، عزيز دل خدا، محمد خدا، كه خواندن نمي‌داند با اشاره و عنايت او اسم ربّش را كه آفريننده است به زبان مي‌آورد و بدين گونه عاشقانه‌اي ديگر آغاز مي‌شود.
خدا قصة چيزي را براي رسولش مي‌گويد. چيزي شبيه عشق و نامش را به محمد مي‌آموزد.
بدن محمد به لرزه درمي‌آيد. خديجه، گليمي براي او مي‌آورد و او گليم را بر خود مي‌پيچد.
ابوطالب پيغام مكّيان را براي محمد مي‌آورد و پيامبر كه سر مست نامي است كه آموخته پاسخ مي‌دهد كه:
اگر خورشيد را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند از دعوت خويش دست نمي‌كشم.
روز پر ماجرايي است امروز.
هجرت از مكه، ورود به يثرب، بناي مسجد، غزوه‌ها و سريه‌ها، شهادت‌ها و مردانگي‌ها و سرانجام فتح مكه، هر دلي از بوي نشانه‌ها و عطر آيات، بي‌خود مي‌شود. امّا كار محمد به پايان نرسيده. بخشي از رسالتش مانده كه اگر انجام نشود گويي هيچ نكرده بايد نام چيزي شبيه عشق را به كسي بياموزد...

پنج‌شنبه:
پيش‌روندگان باز مي‌گردند. عقب ماندگان مي‌رسند. منبري مهيّا مي‌شود و پس از اقامة نماز، محمد خطبه را آغاز مي‌كند.
غدير شاهد بود كه پيمان شكنان بد عهد، نخستين تبريك گويان به علي بودند.

همه ديدند پيامبر دست او را بلند كرد. همه ديدند پيامبر برايش دعا كرد. همه ديدند پيامبر براي دوستانش دعا كرد. برخي حتّي نام چيزي شبيه عشق را هم از لابه لاي حرف‌هاي پيامبر شنيدند و علي مأموريت يافت كه پس از پيامبر نگهبان آن باشد نگهبان چيزي شبيه عشق.
حجت بر همگان تمام شد...

جمعه:
خورشيدي پشت ابر پنهان است. همه مي‌دانيم كه هست. اگر نباشد خشت خشت عالم فرو مي‌ريزد. اگر نباشد مردم نمي‌توانند چيزي شبيه عشق را بفهمند. اگر نباشد راز خدا در گوش آدم، زمزمة الهي بر جان نوح، معماي ابراهيم، خطاب موسي، رمز عيسي و نام محمد دانسته نمي‌شود.

او جمعه‌اي مثل امروز مي‌آيد و نام چيزي شبيه عشق را بلند و رسا فرياد مي‌كند. او مي‌آيد و مردم را به مهر مي‌خواند. همچون آدم كه فرزندانش را به مهر فرا خواند و همچون نوح و ابراهيم و موسي و عيسي كه قومشان را و عصرشان را به مهر فرا خواندند و همچون محمد كه مهربان بود و حرف و سخنش جز مهر نبود و همچون علي و فرزندان او كه داعيان مهر بودند.

او مي‌آيد و كلامش را با نام خداوند مهرباني و گذشت آغاز مي‌كند...

دریا دلی

tajaliye-zohoor — Fri, 07 Sep 2007 06:28:45 GMT

غربت امام عصر عليه السلام
آقاي من!
مولاي غريب و تنهاي من!
پدر مهربان اهل عالم!
مي خواهم غربتت را حكايت كنم؛ غربتي كه دوازده قرن است ريشه دوانيده؛ غربتي كه اشك آسمان و زمين را جاري ساخته؛ غربتي كه حتي براي برخي محبانت، غريب و ناشناخته است؛ غربتي كه اجداد طاهرينت پيش از تولد تو بر آن گريسته اند.
من از تصوير اين غربت و غم ناتوان ام.
… از آناني بگويم كه خاطر شريف تو را مي آزارند؟ (1) از آنها كه دستان پدرانه و مهربانت را خون ريز معرفي مي كنند؟ از آنها كه چنان برق شمشيرت را به رخ مي كشند كه حتي دوستانت را از ظهورت مي ترسانند؟ از آنها كه تو را به دور دست ها تبعيدمي كنند؟ از آنها كه تو را دست نيافتني جلوه مي دهند؟ از آنها كه به نام تو مردم را به دكه هاي خويش فرا مي خوانند؟
… از خود آغاز مي كنم كه اگر هر كس از خود شروع كند، امر فرج اصلاح خواهد شد. مي خواهم به سوي تو برگردم. يقين دارم بر گذشته هاي پر از غفلتم كريمانه چشم مي پوشي؛ مي دانم توبه ام را قبول مي كني و با آغوش باز مرا مي پذيري؛ مي دانم در همان لحظه ها، روزها و سال هاي غفلت هم، برايم دعا مي كردي. من از تو گريزان بودم؛ اما تو هم چون پدري مهربان، دورادور مرا زيرا نظر داشتي … العفو … العفو!

سلام امامم

tajaliye-zohoor — Sat, 25 Aug 2007 16:44:18 GMT

سلام امام زمانم

دل تنگمو دریاب .

می دونم از نگام می خونی چه دردی دارم...

آقا جونم خیلی خسته ام.

می دونم اگه دعا های تو نبود شاید خیلی اتفاق های بد برام می افتاد

می دونم که هوامونو داری

من خیلی بهت مدیونم آخه تو ته معرفتی...

قول بده که دستمو ول نکنی قول بده همیشه برام دعا کنی

آخه فقط تو درد منو خوب می فهمی آخه تو تکیه گاه عاشقایی...

کاش بودی وبا لبخندت غم ها رو از یادم می بردی...

کا ش بیای

من همین جا منتظرت می مونم

کفش هامو خیلی وقته که جفت کردم!

یاعلی